کتابخانه ناول لایبرری

هزاران رمان داستان، کوتاه، شعر و نمایشنامه

داستان کوتاه را می توان از نظر شخصیتها، نوع بیان داستان و کوتاهی و بلندی آن مورد برسی قرار داد. در “رمان” اغلب مجموعه زندگی شخصیتی تجسم می یابد و اشخاص یا شخص مهم داستان در طول زمانی که داستان آن را در بر می گیرد پرورده می شود، ولی در داستان کوتاه چنین فرصتی وجود ندارد. در داستان کوتاه شخصیت قبلاً تکوین یافته است و پیش چشم خواننده ی منتظر، در گیرودار کاری است که به اوج و لحظه حساس و بحرانی خود رسیده یا در جریان کاری است که قبلاً وقوع یافته اما به نتیجه نرسیده است. نویسنده در داستان کوتاه، برشی می زند به زندگی قهرمان داستان و نقطه ای از آن را که باید به مرحله حساسی برسد انتخاب می کند.

رمان، متنِ داستانیِ بلند(از لحاظ تعداد کلمات) و خلاقانه‌ای است که به زبان نثر نوشته می‌شود، و یکی از پرورش‌یافته‌ترین، نامی‌ترین و مهم‌ترین انواع ادبی مدرن است. خودِ واژۀ رمان اصالتی فرانسوی دارد و از این زبان وارد زبان فارسی شده است، که دارای پیچیدگی‌های ویژۀ خود است و محصولی مرکب از تجربه و تخیل انسانیِ نویسنده است.

نمايشنامه همانطور که از نامش پيدا است داستاني است به منظور اجرا شدن بر صحنه تئاتر نوشته مي شود. نمايش نامه نويسي نوع ادبي خاصي است که با داستان نويسي تفاوت بسيار دارد. نمايش نامه نويس ملزم به رعايت اصول و قوانين خاصي است که نوع نوشته آن را از ساير انواع داستان نويسي متمايز مي سازد. تاريخچه نمايش نامه نويسي به تراژدي هاي يونان باستان برمي گردد.

شعر، سروده، چامه یا چکامه یکی از کهن‌ترین گونه‌های ادبی و شاخه‌ای از هنر است. دهخدا در یادداشت‌های خود دربارهٔ شعر چنین می‌نویسد: «چکامه، چغامه، چامه، نَشید، نظام، سخن منظوم، منظومه، قریض. ظاهراً ایرانیان را قِسمی سرود یا شعر بوده و خود آنان یا عرب آن را «هَنَیمَه» می‌نامیده‌اند. قدیم‌ترین شعر ایران که به دست است گاتاهای زرتشت می‌باشد که نوعی شعر هجایی محسوب می‌شود.